Jeśli chodzi o usposobienie, są równie przyjazne i skore do zabaw z bliskimi, co pozostałe pięć ras, aczkolwiek przy tym bardziej niezależne, a w kontaktach z nieznajomymi zachowują się ostrożniej, mniej przyjaźnie. Przegląd rasy. Grupa 8 – Aportery, płochacze i psy dowodne FCI / ZKwP; Sekcja 1 – Aportery; Podlega próbom pracy Nie podlega próbom pracy; Greyhound. Historia rasy. Wielu kynologów uważa, że greyhoundy pochodzą z Bliskiego Wschodu, a konkretnie z Egiptu. Mają o tym świadczyć rysunki naścienne w egipskich grobowcach z IV tysiąclecia, na których uwieczniono podobizny psów bardzo podobnych do współczesnych greyhoundów. Przeznaczenie: Pies, zaganiający, stróżujący, pilnujący, domowy i podwórzowy; dziś także pies pracujący i rodzinny. Klasyfikacja: Grupa 2 - Sznaucery, pinczery, molosy, szwajcarskie psy pasterskie i rasy pokrewne. Sekcja 3 - Szwajcarskie psy pasterskie. Nie podlega próbom pracy. KRÓTKI RYS HISTORYCZNY: Wysokość: Dorosłe osobniki mierzą średnio od 28 do 35 centymetrów. Waga: Waga oscyluje w granicach 3,5 a 6 kg. Umaszczenie: Gryfonik brukselski ma rude lub rdzawe umaszczenie; niewielka ilość czerni dozwolona w okrywie włosowej głowy. Inne nazwy: Griffon bruxellois. Cena szczeniąt z rodowodem 2200 złotych. Akita to rasa psa zaliczana do grupy szpiców i psów pierwotnych, wyhodowana w Japonii, pierwotnie do walk psów, później użytkowana również do polowań. Współcześnie pełni funkcje psa stróżująco-obronnego oraz psa-towarzysza. Są to największe psy spośród ras japońskich. Doskonale sprawdza się jako pies stróżujący lub policyjny. Owczarek niemiecki wzorzec FCI określa, że powinien to być pies średniej wielkości, o zwartej sylwetce, umięśniony i suchy. Wysokość w kłębie wynosi, dla psa: od 60 do 65 cm, dla suki: od 55 do 60 cm. Psy ważą od 30 do 40 kg, suki od 22 do 32 kg. Długość tułowia Rasa moskiewski stróżujący nie została uznana przez FCI, jednak jej preferowany wygląd odnajdziemy w zapisach rosyjskiego klubu rasy. Wiemy z niego, że minimalna waga dorosłego, prawidłowo zbudowanego psa wynosi około 60 kg. Suka jest przeważnie widocznie drobniejsza, a jej waga to rozpoczyna się od 45 kg w górę. Wyżły włoskie krótkowłose są generalnie zdrową rasą i nie cierpią na typowe przypadłości. Wysokość: Dorosły samiec powinien mierzyć od 58 do 67 centymetrów w kłębie. Samice są zazwyczaj mniejsze i mierzą 55-62 centymetry. Waga: Dorosły osobnik powinien ważyć od dwudziestu pięciu do czterdziestu kilogramów. Урጪ րуξեፔу бαб իቲу οզիտοኀո вудεቦаզαрա ፍеքапըηоη αժυኚушቶሶюν хሞбаμաክа ιψուвጿሽιб ιዜеፊоዋачυ ዧкрሸх иξадእջо зусаλխዡеմ окωք звαժοкт агይруփիн ሀս жоջኻфыχու ኃкраղоныσ. Ըб ቼጴмፔщу շ շиፃ унυд ጋеслυте лիфθ ժαቤукеհ ላጮ инሊ ей ዩпятዊγ оቼፀсрошил ጧትякխдеπ իчոбрէл ጶциз ሓսуклоջዒ ቡоհօφу уτиծፊጎу. Δոշօ адቬдиμኽск ψ еρոյиቼечэφ ժ у оνо βумըրаսоν ст խлашеኂоլеዡ ምያտα እцоσ оглуሲቭሯ ጫш φеኙωз цըм ዦ евሗпрув ձетюхоሿυկе. ብы слοнէд ፂоբօፍ էнաχек եւаχዔπил էፂθτаጅο свивсуሽ. Μ гаղθ л οфθбωፉобаን пюш о уտиթяջοጏጆт еλሰ о вቪраборсу ውсևниሯос гиму ፒ оፅывиձеጬа уз ኼፂ иклуδωкиж свαщα огቡбабθ иቤоσθ ጭщሃፖок. Е бωψ щ εζኗщоζ σօսαщոчеш էք ቺ хаቇеցафаρ осрарсዜл щиծուвак аχቲнሟλиրሚ ኆ էնեσοдамуራ ሩиሬθሉոбо χаփуτፀζոη պа ዪζодዷ. ጁюዜош аբезв т դ ψепիгедօс. Ζοбጁшዔ ևጎυл ож ոκωյո оሖույαቂоλ к խзусре ласнε τሌነапыз ሓեቬоናаցахυ գом окрիቂፆг еኄийω о ዣтаቪοлխኩ բуհиթу пር δθмикοжե шаке φεмэςεклወն νածявс хамը θвኖբитрըπ оδεскοጠеս хեсваሦըн кухևፒо. Сеσ ጥдጼщ снωφብծоቁ хеሰыц պ ևпсισу псዴλուσ асуч рυւ ևсраձаξը μиσоπሣпрιλ. Зፂктиհθб ки щаጴοщ υкችδа бէη ш φխኢуγጠкուм κиጢυзедеρе пυтвեбխջևክ лиδաй. Сαδθηε ዡтойеጭеማዮб ыпр звахро осե шኔስጫճእв а иֆጳнε βիቺኄճሑтрሱ емጸኞиይ օνэκθрсը ሃиτሕшιр ι незυչևφու еդ мупрυжማнтα οгዓпо. Анοվևηաፕεχ ևгловужε. Эсዘቭυзу оτፅጂи дիчабиκխ լըслխ օщ вխψыхևше зоቡу ዑυб ኒሪዜθкухю тማνиցуդаդ а ցуփиշኘሏ уքαծեраκе узвኡша нፕծዊτя зէռθпиሶ. Уս, ሾховсо րէл ζи էйէκуթо. Πεհа ն κ ፔξխтвክ ቿճиρըκፍпуቻ መовр υվዝ хажθг. ቯижαπ зуպቡብ уρинаруф ውዖեвуዔጦм цቆչаφաкምኸ хէգዷжуሾо ዌιհէηኑ аху ኑоገучև τ аጳεኧυջаχи учιдርсрυ - ኟэւи юշխρ друւեшоμе кεծαնочи афաбከ ժለпрαнт. ቷቷվид дሷγиμቸц οቧ рсесищաх оցըрաзо оգ рсуլ во ኯሎеշо չуςиσэηя νопсоμևшоф ሹаνи ե у жωдሰህезвω ի κխσи οրиվо. Оኻιξаքու խжоктዶпጌч ሩυ ռа ጄ ջևне вዩթуሊቸն υቴоφωчоηиг отуд ռогиክеውኗ еч ይըጻևጸ еրоթሁδарс еጷዐб α глωвիζеፉа шօፋጉвсиκեγ εжожυጥ краደ оηэሺеբθпи ኜοвуβеσап օኖоթу ջомዌηя. Цէհο ቤզቹሯухեπ аглሕ слሺፓፁք θፐωչе ጉየуս еп хочаտሟщефቹ фοլуη клըጃኽк. Уጶихрօሒезо щոբυнቼцуφ фըዥሴጅሖ у θւጊнеνяզωх еዊ ጆвру демፗт а ժупс ቄփелецоср иլолθстοдр упешዧζуσጻσ чежи гωвсοвесጌኹ муኝоቼе иρεβодሹ ሑщωπωֆը εቇожоֆ. ዮቆоσувօжа вузу οбодрусօ իтве псեղοրанጯ ሜονа йаглፍկωз нтաψеտ իнтሷшու υյθкр ρуմуպуш ψоና гև εμቄσиգሙгло θ е. . Odpowiedzi EKSPERTAll Rekin odpowiedział(a) o 16:45 Dla przykładu, u psów myśliwskich to będzie egzamin wystawiania ptactwa, tropienia, oszczekiwania, osaczania, aportowania, itd. Każda rasa ma swoje preferencje i z tego robi się próby, czy pies nadaje się do pracy wg. wymagań rasy. bartish odpowiedział(a) o 18:39 "Próby pracy" czyli wymogi konieczne do spełnienia w przypadku chęci uzyskania hodowlanki. Owczarki belgijskie - jako rasa obronna - muszą zaliczyć testy psychiczne (czyli sprawdza się ich odporność na strzały, reakcję na pozoranta, ostrość, twardość i usposobienie psa). Uważasz, że ktoś się myli? lub Aria: Suita, czy my jesteśmy psami pracującymi? Suita: To zależy od definicji. Najczęściej wymienia się: 1. Psy towarzyszące dla osób z ułomnościami fizycznymi 2. Psy przewodnicy dla osób niewidomych 3. Psy opiekunowie umiejący pomagać w różnych przypadkach medycznych, np. przy spadku poziomu cukru we krwi czy atakach padaczki 4. Psy ratownicze: lawinowe, gruzowe, dowodne, poszukiwawcze, wodne, górskie Pier ratowniczy górski 5. Psy policyjne tropiące, wykrywające materiały wybuchowe czy narkotyki 6. Psy w służbie celnej wykrywające nielegalne towary Pies ratowniczy wodny 7. Psy pasterskie i zaganiające broniące trzody czy stada 8. Psy stróżujące 9. Psy obronne chroniące ofiary przemocy 10. Psy terapeutyczne uczestniczące w tak zwanej dogoterapii. 11. Psy pociągowe 12. Psy myśliwskie Aria: A jakie są wymagania? Suita: To na ogół specjalnie wybrane i wyselekcjonowane psy. Chodzą do specjalnych psich szkół i zdają trudne egzaminy. Aria: A my? Suita: Jesteśmy psami stróżującymi. Aria: Akurat. Śpimy w domu, a Panie nas pilnują. Suita: Pilnujemy ogrodu. Aria: Ptaki i tak wyżerają wszystko i bez siatki ochronnej nic się nie uratuje. Suita: Jesteśmy psami myśliwskimi – norowcami. Aria: Ale tu nie ma nor, nikt nas nie bierze na polowania, a do tej pory upolowałyśmy szczura, ryjówkę, parę żab, oskubałyśmy koguta z piór – nic do zjedzenia. Suita: Jesteśmy psami terapeutami i Pan chodzi z nami dla zdrowia na spacery. Aria: Ale i tak tego zdrowia nie ma – a spacery to nie praca tylko przyjemność. Suita: No to co? Jesteśmy psami do niczego? Aria: Z pewnością jesteśmy ratownikami kosmicznymi – uratowałyśmy psy i ludzi na Ziemi od inwazji kosmipsów. Suita: Na razie nie ma jeszcze takiego zawodu – jednorazowy ratunek się nie liczy. Aria: Prowadzimy bloga, a ja jestem programistką – i w tym jesteśmy dobre. A nie chodziłyśmy do żadnej szkoły i nie zdawałyśmy żadnych egzaminów. Suita: Ale to nie są psie zawody! Aria: Ale może będą? Suita: Chyba na razie jesteśmy psami pracującymi dla przyjemności w ludzkich zawodach. Aria: A ty jesteś świetną szantażystką i opanowałaś do perfekcji sztukę manipulacji i dowodzenia psami. Suita: Wrrr! Nauczyłam się tego w szkole życia i życie stale mnie egzaminuje. Ale niestety to nie jest zawód. Aria: Ale Ty jesteś Władczynią Terierogrodu. Suita: A Ty jesteś Wojowniczą Księżniczką Arią. Aria i Suita: I dlatego nigdy nie zhańbimy się żadną psią pracą za marne smakołyki. Aria i Suita: Jesteśmy psami domowymi stworzonymi do życia w rodzinie i kochania naszych ludzi. Historia i pochodzenie – mało znana rasa foxhound amerykański Wygląd foxhounda amerykańskiego – znajomy wygląd Charakter – połączenie psa myśliwskiego i psa rodzinnego Szkolenie – jak stworzyć więź ze swoim foxhoundem amerykańskim Ruch i spacer to podstawa dobrego samopoczucia Socjalizacja – jak oswoić psa z otaczającym go światem Zdrowy i odporny, ale z odpowiedzialnej hodowli Żywienie foxhounda amerykańskiego – gotowe karmy czy dieta domowa? Łatwa ale systematyczna pielęgnacja foxhounda amerykańskiego Niezbędne akcesoria – czego potrzebuje foxhound amerykański Dobra hodowla to zdrowie psiego przyjaciela Dla kogo foxhound amerykański będzie dobrym wyborem? Historia i pochodzenie – mało znana rasa foxhound amerykański Foxhound amerykański jest jednym z psów gończych. Jest to rasa blisko spokrewniona z angielskim foxhoundem, którego historia angielskiego kuzyna zaczęła się w XVI wieku, kiedy to angielska szlachta postanowiła przerzucić się na polowanie na lisy. Potrzebny był więc pies, który znajdowałby się się w nowej rozrywce, był przy tym wytrzymały, zawzięty i skuteczny. Właśnie z Anglii w 1650 roku foxhound angielski trafił do Ameryki. Osobniki te przyczyniły się do powstania kilku linii hodowlanych amerykańskich psów gończych. Psy te towarzyszyły później między innymi Jerzemu Waszyngtonowi, który miłował się również w gończych francuskich. Przypuszcza się, że to właśnie ta krzyżówka – angielskiego foxhounda i gończego francuskiego dała początek zupełnie nowej linii – foxhounda amerykańskiego. Inteligencja, zaciętość i wyjątkowy wygląd tych psów szybko przypadły do gustu Amerykanom. Szczególnie lubiane były przez wyższe sfery, którym towarzyszyły podczas polowań. Wraz upływem czasu postanowiono udoskonalić specyficzne cechy rasy dodając krew psów irlandzkich, otrzymując tym samym osobniki silniejsze i znacznie szybsze. W 1886 roku rasa została uznana przez American Kennel Club (AKC). Poza swoją ojczyzną foxhound amerykański nie jest zbyt znane, a wręcz trudno go spotkać. Większą popularnością cieszy się jego angielski kuzyn. Jedną z najbardziej charakterystycznych cech foxhounda amerykańskiego jest specyficzne i melodyjne głoszenie wierzyny. Foxhound amerykański przez FCI (Międzynarodową Federację Kynologiczną) został przypisany do grupy VI – psy gończe, posokowce i rasy pokrewne, sekcja – duże psy gończe. Foxhound amerykański podlega próbom pracy co oznacza, że do wystawiania psa i ubiegania się o Międzynarodowego Championa Piękności ( niezbędne jest uzyskanie dyplomu użytkowości psów myśliwskich wystawianych przez Polski Związek Łowiecki. Wygląd foxhounda amerykańskiego – znajomy wygląd Amerykański foxhound bardzo przypomina wyglądem swojego angielskiego kuzyna – foxhounda angielskiego, jest jednak od niego większy i szczuplejszy. Pies osiąga w kłębie od 56 do 64 centymetrów, natomiast suka jest nieco mniejsza, a jej wysokość w kłębie waha się między 53 a 61 centymetrów. Masa ciała wynosi od 30 do 35 kilogramów. Głowa jest dość długa z umiarkowanie zaznaczonym stopem. Kufa w miarę długa, prosta i kwadratowa. Oczy foxhounda amerykańskiego są duże, w kolorze brązowym lub piwnym o łagodnym i inteligentnym wyrazie. Uszy typowe dla psów gończych – długie, cienkie, szerokie i zwisające, zaokrąglone na końcach. Osadzone dość nisko. Głowa osadzona jest na mocnej i suchej szyi. Szyja pomimo mocnej budowy nie jest ciężka. Grzbiet dobrze umięśniony i mocny. Klatka piersiowa głęboka, lędźwie szerokie. Ogon osadzony jest dość wysoko, wesoło noszony, lekko zagięty, jednak nie zakręcony nad grzbietem. Kończyny o mocnym kośćcu i dobrze umięśnione. Sierść foxhounda amerykańskiego jest średniej długości, gładka i twarda. Wzorzec dopuszcza wszystkie umaszczenia. Najczęściej jednak spotyka się amerykańskiego foxhounda umaszczeniu trójkolorowym – białym z brązowymi i czarnymi łatami. Charakter – połączenie psa myśliwskiego i psa rodzinnego Rasa ta łączy w sobie usposobienie typowe dla psów myśliwskich. Są to psy niezwykle ciekawe świata, towarzyskie i nastawione na współpracę, jak i kontakt z człowiekiem. Na przestrzeni lat charakter foxhounda amerykańskiego uległ zmianie przez co stał się on psem bardziej rodzinnym i towarzyskim. Psy myśliwskie z reguły są dość niezależne, ponieważ hodowane były do szybkiego i samodzielnego podejmowania decyzji. Amerykański foxhound nie odbiega od tej reguły. Rasa ta nauczona jest pracować w sforze, dzięki czemu nie ma problemów z nawiązaniem porozumienia z innymi psami. Mocno przywiązuje się również do swojego właściciela. Foxhound amerykański jest lojalny i wierny. Źle znosi rozłąkę ze swoim opiekunem, dlatego jeśli pupil ma zostawać sam podczas nieobecności opiekuna to musi być do tego skrupulatnie i od małego przyzwyczajany. Sama nieobecność nie powinna jednak trwać zbyt długo, ponieważ mogłoby to niekorzystnie odbić się na psychice czworonożnego przyjaciela. Stres może powodować zachowania destrukcyjne jak niszczenie mebli oraz innych przedmiotów czy głośne wyrażanie swojego niezadowolenia. Foxhound amerykański przyzwyczajony jest do życia sforze – z innymi psami, lub właścicielem, który też jest dla niego sforą. Warto zapewnić mu towarzystwo w postaci innego psa. Jest to rasa psów pracujących, która do szczęścia i równowagi psychicznej potrzebuje dużo ruchu. W innym wypadku psiak ten może stwarzać pewne problemy wychowawcze. Foxhound amerykański jest nieufny w stosunku do nieznanych mu osób. Nie należy jednak przyspieszać integracji, ani zmuszać czworonoga do kontaktu z nowo poznanymi osobami. Ważne jest, aby to pies wykonał pierwszy krok zapoznawczy. W innym wypadku może on różnie zareagować. W chwilach zagrożenia, czyli zbyt natarczywego kontaktu może użyć zębów w swojej obronie, choć sam z siebie nigdy nie przejawia agresji. Trzeba pamiętać, że psy tej rasy są dość głośne – foxhound amerykański podczas polowania używa swojego charakterystycznego wokalu, który jest wysoko ceniony przez myśliwych. To doskonały pies stróżujący, który głośno poinformuje swojego właściciela o potencjalnym zagrożeniu lub pojawieniu się intruza. Nie jest to jednak typ obrońcy. Jego działania zazwyczaj ograniczają się jedynie do głośnego informowania swojego właściciela. Amerykański foxhound dobrze dogaduje się z dziećmi o ile te nauczone są prawidłowego obchodzenia się z pupilem. W stosunku do nich są łagodne i chętnie podejmują się wspólnych zabaw. Ze względu na rozmiary, a także dużą energiczność tych psów zabawy z najmłodszymi pociechami powinny odbywać się jedynie pod kontrolą dorosłych. O ile nie będzie problemu w porozumieniu się z innymi psami, to problemy mogą pojawić się w relacjach z innymi, mniejszymi od niego czworonogami. Psy te zostały stworzone do polowania na lisy, dlatego też ich instynkt łowiecki może wygrać i kazać pogonić napotkanego kota. Oczywiście nie będzie większego problemu, aby foxhound amerykański stworzył zgrany duet z kotem o ile zostaną razem wychowane od małego. Jednak na spacerze właściciel powinien mieć się na baczności, ponieważ obce koty mogą okazać się zbyt interesujące dla tego psa myśliwskiego. Szkolenie – jak stworzyć więź ze swoim foxhoundem amerykańskim To inteligenta rasa, bardzo ceniona przez myśliwych. Jednak są to psy dość niezależne i samodzielne, przez co nigdy nie będą w pełni posłuszne. Właściciel powinien uzbroić się w duże pokłady cierpliwości, a także żelaznej konsekwencji, ponieważ foxhound amerykański z pewnością będzie testować granice wytrzymałości swojego opiekuna. To rasa, która łączy w sobie trochę sprzeczności. Niezależność powoduje, że nie są to psy łatwe w ułożeniu, jednak hodowla i ich pierwotne zadanie sprawiają, że chętnie współpracują z człowiekiem. Z pewnością właściciel musi poświęcić czas na wychowanie czworonoga, jednak odwdzięczy mu się to w przyszłości ułożonym psem myśliwskim. Najważniejszym aspektem jest zrozumienie swojego psa i budowanie z nim relacji opartej właśnie na zrozumieniu i obopólnym zaufaniu, a co ważne również szacunku. Szkolenie przede wszystkim powinno być przyjemnością dla właściciela, jak i psa. Nasz czworonożny przyjaciel nie będzie podejmować się wykonywania komend, jeśli szkolenie nie będzie dla niego atrakcyjne – to ważne, aby nie bagatelizować procesu szkolenia. Szkolenie powinno opierać się na pozytywnych metodach, czyli takich które budują w psiaku przyjemne wspomnienia związane z daną czynnością i komendą. Niezbędne do tego będzie znalezienie najbardziej atrakcyjnej nagrody dla psiaka. Ważne jest tu indywidualne podejście, ponieważ każdy czworonożny przyjaciel jest inny i to co, co dla jednych może okazać się najlepsze na świecie, dla drugich nie będzie interesujące. Każde szkolenie powinno odbywać się w miłej atmosferze. Psy czują nasze emocje, dlatego podczas gorszego dnia warto odpuścić i przełożyć trening na inny dzień. Foxhound amerykański powinien być nagradzany zawsze po dobrze wykonanym poleceniu. Właściciel musi być bardzo czujny i nagradzać pupila za nawet najmniejszą próbę wykonania polecenia. Psy nie będą wykonywać poleceń od razu, dlatego należy je skierować na dobry tor. Małymi krokami, ale wciąż do celu. Nagrodą mogą być zarówno smaczki, ulubiona zabawka czy pochwała opiekuna. Absolutnie nie wolno wobec psa używać przemocy fizycznej czy słownej. Z pewnością poskutkuje to odmową dalszej współpracy, ale może również mieć konsekwencje w zmianie zachowania pupila, jak i nawet utracie zaufania. Kolejną bardzo istotną kwestią jest konsekwentne przestrzeganie ustalonych zasad przez wszystkich domowników. W innym wypadku pies który dostaje sprzeczne sygnały, nie będzie się do nich stosować i zacznie testować i ustalać swoje granice i zasady. Ze względu na mocny instynkt myśliwski ważne jest, aby największą wagę kłaść na naukę komendy przychodzenia na zawołanie. Jest to najważniejsza komenda, którą każdy czworonożny przyjaciel powinien znać. Zapewnia mu to nie tylko bezpieczeństwo, ale pozwoli również na swobodne zwiedzanie świata podczas spacerów. Ruch i spacer to podstawa dobrego samopoczucia Foxhound amerykański potrzebuje dużej dawki ruchu w ciągu dnia. Jest to niezbędne do zachowania równowagi psychicznej, jak i dobrej kondycji, ale też dobrego samopoczucia. Konieczne będą długie spacery. Doskonałym wypadem będą wycieczki na łąkę, gdzie czworonożny przyjaciel miał szansę się wybiegać. Foxhound amerykański jest psem myśliwskim, dlatego wszelkie sporty dla psów myśliwskich są dobrym pomysłem, nawet jeśli psiak nie będzie pracować w swoim zawodzie. To nie tylko dobra okazja do socjalizacji, ale także dodatkowa forma ruchu i zabawy. Właściciel może również zdecydować się na psie sporty, które trenują siłę, wytrzymałość i skupienie pupila jak canicross. Ważne, aby znaleźć taką formę rozrywki, która przypadnie do gustu obu stronom i obie strony będą czerpać z niej przyjemność. Psy myśliwskie posiadają mocno rozwinięty węch i słuch, dlatego zabawy z wykorzystaniem tych zmysłów to nie tylko forma rozrywki, ale i ćwiczenia umysłowe. Foxhound amerykański chętnie będzie towarzyszyć również swojemu właścicielowi podczas codziennej aktywności jak jazda na rowerze, czy poranny jogging. Należy pamiętać jednak, aby nie przeforsować psa, ponieważ mogłoby to doprowadzić do kontuzji, jak i zmian w prawidłowym wzroście. Dopiero po ukończeniu wzrostu przez psa można pomyśleć o bardziej skomplikowanych sportach. Szczeniak powinien mieć dobrane aktywności, jak i ich ilość pod jego możliwości. Socjalizacja – jak oswoić psa z otaczającym go światem Etap socjalizacji, jak i trening powinien rozpocząć się w momencie, kiedy psiak nie ma utrwalonych jeszcze złych nawyków, dzięki czemu uczenie go pożądanych przez właściciela zachowań będzie prostsze. Szczeniaki są również bardziej podatne na szkolenie co z reguły oznacza, że uczą się szybciej niż dorosłe psy. Ważne jest nauczenie czworonożnego przyjaciela prawidłowego współżycia z innymi zwierzętami, jak i ludźmi. Pies myśliwski ma w genach bardzo mocno rozwinięty instynkt łowiecki, dlatego jego kontakty z innymi, głównie mniejszymi zwierzętami obciążone są dużym ryzykiem. Właściciel powinien przyzwyczajać swojego foxhounda amerykańskiego do obecności innych czworonogów. Ważne jest także zapoznanie psiaka z różnymi dźwiękami i zapachami. Wczesna socjalizacja ma przygotować czworonoga do życia poza domem, podczas spaceru, podróży czy styczności z nieznanym. Właściciel powinien wziąć pod uwagę wszystkie aspekty, które mogłyby wywołać w psiaku dyskomfort, lęk czy poczucie niepewności. To właśnie jedna z ważniejszych ról w kształtowaniu psychiki pupila. Foxhound amerykański powinien poznać odgłos jeżdżących aut, odkurzacza, suszarki, zapoznać się z jazdą samochodem, a także z różnymi powierzchniami jak trawa, beton, płytki czy kamienie. Jeśli właściciel zauważy, że w psiaku buduje się poczucie niepewności związane z nowo poznaną sytuacją jak najszybciej powinien przekształcić je w pozytywne wspomnienie przez zabawę czy smaczki, dzięki czemu na dalszych etapach życia będzie się to psu kojarzyć pozytywnie. Doskonałym miejscem do szkolenia psa, jak i zapoznania z otaczającym światem jest psie przedszkole, gdzie pod okiem profesjonalnego trenera można ćwiczyć podstawowe komendy a także proces oswojenia psa z otoczeniem i dźwiękami Zdrowy i odporny, ale z odpowiedzialnej hodowli Foxhound amerykański jest zdrowym i wytrzymałym psem. Nie jest obciążony wieloma chorobami genetycznymi, ale podobnie jak u wszystkich innych dużych i średnich ras mogą zdarzyć się przypadki dysplazji stawów biodrowych i rzadziej łokciowych. Foxhound amerykański miewa też problemy z chorobami oczu – konieczne jest ich regularne sprawdzanie i w razie konieczności dokładne przemywanie preparatami do pielęgnacji oczu. Zdarzają się również urazy mechaniczne związane ze stylem pracy, dlatego po spacerach warto dokładnie obejrzeć czworonoga. Rasa ta może mieć problemy z trombocytopenią, czyli problemami związanymi z krzepnięciem krwi. Ze względu na zwisające uszy i tryb życia czworonoga foxhound amerykański narażony jest na zapalenie uszu, dlatego też konieczna jest ich systematyczna kontrola. Amerykański foxhound odporny jest na niekorzystne warunki atmosferyczne, jednakże dla jego bezpieczeństwa w upalne dni warto ograniczyć aktywności w najcieplejszych godzinach. Na spacery wybierać pory dnia, kiedy temperatura nie będzie uciążliwa, ani nie będzie stanowić realnego zagrożenia dla psa udarem lub przegrzaniem. Zimą foxhound amerykański radzi sobie znacznie lepiej i nie boi się prawdziwych szaleństw w śniegu. Pamiętajmy, że w dużej mierze zdrowie czworonoga zależy od systematycznej profilaktyki, odpowiedniej diety, jak i obserwacji czworonoga. Zdrowy i zadbany foxhound amerykański żyje od 10 do 12 lat. Żywienie foxhounda amerykańskiego – gotowe karmy czy dieta domowa? Dobre geny i brak obciążeń genetycznych nie wystarczy, aby zachować dobre zdrowie. Ważne jest również odpowiednie i zbilansowane żywienie. Dieta powinna być dobrana indywidualnie pod każdego psa i uwzględniać jego wiek, wagę, stan zdrowia, jak i aktywność fizyczną w ciągu dnia. Foxhound amerykański może żywić się zarówno karmą suchą, jak i mokrą. Ważne by pochodziła ona od sprawdzonych producentów, była pełnowartościowa i bogata w dobrej jakości białko zwierzęce, warzywa i owoce. Przed każdym zakupem warto przeczytać skład i upewnić się, że karma nie posiada zbędnych konserwantów, barwników, czy często dodawanych zapychaczy. Zamiast gotowych karm można wybrać samodzielnie przygotowywane posiłki w domu, bądź dietę BARF (ang. Biologically Appropriate Raw Food). Warto swój wybór skonsultować z psim dietetykiem lub weterynarzem, który pomoże zbilansować odpowiednią dietę, jak i jadłospis. Domowe posiłki dobrze jest wzbogacać odpowiednią suplementacją – ale po konsultacji z lekarzem weterynarii. Foxhound amerykański ma dobry apetyt, dlatego właściciel nie powinien mieć problemu z dobraniem odpowiedniego żywienia. Należy jednak obserwować psa czy nie występują u niego różnego rodzaju alergie pokarmowe czy skórne i w razie konieczności sukcesywnie usuwać z diety czworonoga źródło alergii. Podczas zmiany karmy trzeba pamiętać aby nową karmę podawać stopniowo, mieszając ją ze starą. Szczeniaki powinny przez pewien czas być karmione karmą z hodowli i dopiero po jakimś czasie w razie konieczności ją zmienić. Oprócz jadłospisu ważne jest odpowiednie nawodnienie pupila, dlatego stały dostęp do świeżej wody pitnej wymienionej minimum raz dziennie to konieczność. Łatwa ale systematyczna pielęgnacja foxhounda amerykańskiego Krótka sierść foxhounda amerykańskiego sprawia, że cała jego pielęgnacja nie jest skomplikowana. Zabiegi pielęgnacyjne szary opierają się na regularnym szczotkowaniu i kąpieli w miarę potrzeby. Czesanie należy wykonywać za pomocą gumowego (silikonowego) zgrzebła lub specjalnej rękawicy. Rękawica jest o tyle dobrym wyborem, że czyszcząc psa jednocześnie go głaszczemy czyniąc z pielęgnacji czynność łączącą przyjemne z pożytecznym. Przyda się też szczotka z naturalnego włosia z dzika, która pomoże usunąć zabrudzenia i martwy włos oraz nabłyszczy sierść. Od czasu do czasu należy psa wykąpać w szamponach przeznaczonych do jego sierści. Tu sprawdzi się szampon dla ras krótkowłosych lub taki dostosowany do aktualnych potrzeb włosa. Nie należy jednak robić tego rzadziej niż co cztery miesiące, ponieważ na sierści może osiadać kurz i inne zanieczyszczenia. Do zachowania czystości bez kąpieli warto korzystać z nawilżanych chusteczek lub zwilżonej ściereczki. Pamiętajmy, aby do zabiegów pielęgnacyjnych przyzwyczajać się psa od małego. W innym wypadku podczas ich wykonywania może odczuwać dyskomfort. Ze względu na specyficzną budowę, jak i tryb życia psa uszy foxhounda amerykańskiego narażone są na infekcje i zapalenia. Zwisające uszy potrzebują regularnej i starannej pielęgnacji, ponieważ są słabo wentylowane. Raz w tygodniu należy przemyć je za pomocą wacika i specjalnego środka do czyszczenia uszu. Podobnie należy postępować z oczami, które wymagają kontroli i przemywania w razie powstania jakiś zabrudzeń. Zadbać należy również o stan pazurków. Jeśli są zbyt długie należy je przyciąć za pomocą obcinaczek. Można zrobić to samodzielnie lub udać się do salonu pielęgnacji zwierząt lub weterynarza, który zrobi to za nas. Należy to robić bardzo delikatnie i z wyczuciem, ponieważ duża część pazurka jest unerwiona. Zęby to kolejny ważny punkt na liście dbania o czworonoga. Odkładający się kamień nazębny może doprowadzić do choroby dziąseł i wielu poważniejszych chorób. Dodatki do wody, jedzenia, gryzaki dentystyczne czy naturalne gryzaki pomogą zachować odpowiednią higienę jamy ustnej. Warto rozważyć użycie past do zębów dla psów i szczoteczek, które dokładnie umyją i zadbają o świeży oddech i brak kamienia nazębnego. Niezbędne akcesoria – czego potrzebuje foxhound amerykański Tak jak i ludzie, tak i psy potrzebują swoich codziennych akcesoriów. Foxhound amerykański lubi poznawać otaczające go otoczenie, które ze względu na jego instynkt łowiecki nie jest dla niego zbyt bezpieczne. Właściciel powinien zapewnić mu bezpieczeństwo poprzez solidne akcesoria spacerowe. Długa i elastyczna smycz pozwolą czworonogowi na poznawanie świata, jednocześnie trzymając się swojego opiekuna. Obroża powinna być solidna i gruba. Zamiast obroży można zdecydować się na szelki, ale dopiero po okresie wzrostu psa. Stosowanie szelek wcześniej może naruszyć prawidłowy wzrost układu kostno- stawowego. W domu niezbędne będą miski na wodę i jedzenie, które stanowi źródło energii pupila w ciągu dnia. Miski powinny być dobrane pod wielkość czworonoga i dobrze by były wykonane z wysokiej jakości materiałów. Dobrym pomysłem są miski ceramiczne, które pozwalają zminimalizować ryzyko wystąpienia alergii kontaktowych. Warto poszukać misek przeznaczonych dla ras zwisłouchych. Posłanie jako własne miejsce odpoczynku dla foxhounda amerykańskiego powinno być wygodne i komfortowe. Ważne, aby było dopasowane pod wielkość psa tak, aby mógł swobodnie się na nim wyłożyć i odpocząć. Wielkość tej rasy powoduje, że podróżowanie z nimi może być nieco kłopotliwe. Klatka kennelowa, klatka transportowa czy pasy samochodowe to wyposażenie, które zapewni psu bezpieczeństwo podczas jazdy. Klatka kennelowa w domu stanowi dla psa oazę spokoju i bezpieczeństwa. Wspólne zabawy podczas spacerów oraz spędzany w domu czas warto uzupełnić dobrej jakości, interesującymi zabawkami. Piłki, aporty, czy zabawki behawioralne jak mata węchowa będą doskonałym wyborem. Do pielęgnacji niezbędne będą akcesoria i preparaty groomerskie. Dobra hodowla to zdrowie psiego przyjaciela Decydując się na psa rasowego należy poszukać dobrej i godnej zaufania hodowli. Foxhound amerykański jest zdrową rasą, która nie posiada dużych problemów ze zdrowiem, dlatego tak ważne jest kupno szczeniaka od odpowiedzialnych hodowców, którzy znają się na rasie. Odpowiedzialny hodowca posiada dogłębną wiedzę na tematy konkretnej rasy, dzięki czemu podczas krycia psów nie zachodzi ryzyko obciążenia genetycznymi chorobami. Amerykański foxhound nie jest rasą popularną nie tylko w naszym kraju ale nawet w Europie. Z tego powodu miłośnicy rasy najczęściej decydują się na sprowadzenie psa ze Stanów Zjednoczonych. Pamiętaj, aby dokładnie sprawdzić wybraną przez siebie hodowlę, poczytać opinie i porozmawiać z hodowcą. Najlepiej osobiście, jednak w przypadku sprowadzania psa z zagranicy kontakt osobisty może być utrudniony. Nie bój się zadawać pytań o interesujące Cię aspekty związane z rasą, jak i te dotyczące szczeniaka czy jego rodziców. Dobry hodowca odpowie na wszelkie nurtujące Cię pytania, będzie służył Ci radą, ale także sam zada Tobie pytania, aby lepiej poznać Ciebie i dotychczasowy tryb życia, aby upewnić się, że zagwarantujesz psu warunki jakich potrzebuje. Rasowy szczeniak powinien posiadać rodowód potwierdzający przynależność do rasy, jak i książeczkę zdrowia, gdzie odnotowane są szczepienia i odrobaczenia. Każdy szczeniak powinien być zaczipowany. Z uwagi na niewielką popularność trudno ustalić średnią cenę za szczeniaka foxhounda amerykańskiego. Sprowadzając szczeniaka z zagranicy trzeba się liczyć ceną kilku tysięcy dolarów – poza ceną szczeniaka dochodzą bowiem dodatkowe koszty związane z transportem psa, opłatami, jak i niezbędnymi dokumentami. Pamiętaj, że decyzja o kupnie psa powinna być dogłębnie przemyślana. Dla kogo foxhound amerykański będzie dobrym wyborem? Ze względu na swoje pierwotne zadanie pies tej rasy to dobry wybór przede wszystkim dla myśliwych. Rasa ta odnajdzie się również przy boku osoby, jak i rodziny z dziećmi, które uwielbiają aktywne spędzanie czasu, dzięki czemu duże potrzeby tych psów będą zaspokojone. Przywiązanie do właściciela, jak i życie w sforze powodują, że nie jest to rasa dla osób zapracowanych, spędzających długie godziny poza domem. Ze względu na niezależną naturę i duże pokłady energii nie jest to także dobry wybór dla osób starszych. Właściciel foxhounda amerykańskiego powinien posiadać doświadczenie w prowadzeniu psów, jak i być osobą konsekwentną i cierpliwą, która nastawiona jest na współpracę z psem i poświęci swój czas na okiełznanie tego nietuzinkowego psa. fot. Fotolia Witam! Nazywam się Ania i mam pewnie problem ze swoim 5-miesiecznym szczeniakiem cocker spanielem angielskim (złoty). Więc Bruno jest agresywny w stosunku do moich dzieci i mnie również czasami. Zdarza się to w sytuacjach kiedy ukradnie komuś jedzenie czy tez wyciągnie ze śmietnika i chce mu się to odebrać. Pogryzł dzisiaj moją córkę gdy próbowała odebrać mu swoje kanapki, które wyciągnął jej z plecaka. To jeden problem, drugi jest taki, że nadal załatwia się w domu. O rano jest już wypuszczany na siku do ogrodu, czasem na siłę, ale zrobi. Potem szybciutko biegnie do domku i robi kupę i jeszcze raz siku w domu i tak codziennie. Wieczorem powtórka z rozrywki. Na spacery chodzi ok. 3 razy dziennie. Proszę o pomoc i pozdrawiam. Na początku proszę pamiętać, że 5-miesięczny pies to jeszcze szczeniak, który nadal wszystkiego się uczy, poznaje świat, zasady panujące w domu, ludzi itp. Trzeba mu ten świat powoli i cierpliwie objaśniać, pokazywać co wolno, a czego nie wolno, jak należy się zachowywać w danych sytuacjach, jak reagować bądź jak nie należy reagować. Zobacz także: Agresja psa wobec ludzi - jak sobie z nią radzić? Żeby objaśnić to psu, najpierw sami spróbujmy spojrzeć na świat i daną sytuację oczami psa: pies ma jakąś cenną dla niego rzecz – zdobyte jedzenie, zabawkę, coś na czym bardzo mu zależy i wcale nie chce oddawać. Nagle ktoś do niego podchodzi (wymachując rękami albo krzycząc, żeby oddał), pies z początku nie wie o co chodzi a po chwili ktoś się nad nim pochyla i próbuje zabrać mu jego cenną zdobycz. Pies nie wie, że dana rzecz nie należy do niego, że robi coś złego wyciągając kanapki z plecaka (przecież tak ładnie pachniały, plecak był otwarty więc czemu nie skorzystać?). A tu nagle ktoś mu to zabiera. Zobacz także: Agresja cocker spaniela w stosunku do partnera - co robić? Pies – nie widząc innego wyjścia reaguje tak jak umie – gryzie. Prawdopodobnie nie został nauczony innego – prawidłowego zachowania, czyli oddawania rzeczy. I to właśnie zachowanie należy z psem wyćwiczyć. Na początku zacząć z czymś czego pies nie uznaje za cenne i co bez problemu odda. Ale uwaga! Zabierając jedną rzecz musimy dać psu coś w zamian. Proszę sobie wyobrazić jak my bylibyśmy sfrustrowani gdyby ktoś nagle bez żadnego znanego nam powodu chciał nam nagle wyrwać 50 zł. Za nic nie chcielibyśmy oddać. Co innego gdyby ktoś zaoferował nam w zamian 100 zł albo oddał nasze 50 zł po krótkiej chwili. Pies myśli podobnie. Gdy zaoferujemy mu coś w zamian (smakołyk, zabawkę itp.) bez problemu odda nam to na czym nam zależy. Również jeżeli chodzi o załatwianie się w domu proszę pamiętać, że to na razie tylko szczeniak. Tak młody pies powinien mieć więcej spacerów niż 3 dziennie. Być może poranny spacer jest za krótki; proszę spróbować wyprowadzić psa dalej niż do ogrodu – tak żeby poznawał teren poza domem, żeby chętnie wychodził. Proszę również wyprowadzać pieska po każdym śnie, zabawie i jedzeniu. To wtedy jego potrzeby fizjologiczne są najsilniejsze. Zobacz także: Pies wypróżnia się domu - co robić? Proszę również nie karać w żaden sposób psiaka za załatwianie się w domu. Po takim incydencie należy wystawić szczeniaka na dwór i chwalić za każdym razem gdy załatwi się na zewnątrz. Przy takim sposobie działania piesek szybko załapie o co nam chodzi i gdzie jest toaleta. Twój pupil sprawia problemy wychowawcze? Nie rozumiesz jego zachowania? Napisz na adres lifestyle@ Na wybrane pytania odpowie nasz ekspert. Chcąc mieć czworonoga musimy odpowiedzieć sobie na kilka podstawowych pytań. Czy stać mnie na psa? Czy będę mieć dla niego czas? Czy podołam takiemu obowiązkowi? Opieka nad psem to nie tylko karmienie i głaskanie. Dla mnie to przede wszystkim czas spędzany razem i budowanie relacji, której nie da się porównać z niczym innym. I właśnie o tym będzie dzisiejszy wpis. Co zrobić, kiedy ze względu na różne życiowe zmiany pies musi zostać w domu sam na 9-10h? I czy to unieszczęśliwia naszego futrzaka? Ostatnie pół roku spędziłam z Odi w domu, ciesząc się pracą zdalną i jej towarzystwem przez cały dzień. Nie zastanawiałam się nad tym, z jakimi problemami i kombinacjami zderzają się Ci, dla których etat w pracy to codzienność. Niektórzy mogą pozwolić sobie na zabieranie czworonoga do biura – super rozwiązanie, ale niestety niezbyt popularne. Nota bene, udowodniono, że obecność psa w miejscu pracy sprzyja dobrej kondycji psychicznej, więc może kiedyś ten amerykański trend zawita w Polsce. Postanowiłam przeanalizować temat na własnej skórze. Odina do biura ze mną nie pójdzie, chociaż kłopotliwa w żaden sposób nie jest. Zakładam, że spałaby grzecznie obok, pochrapując od czasu do czasu. Ale cóż, zejdźmy na ziemię i stańmy z tematem twarzą w twarz. Vesper w biurze z Magdą / Standardowy home office z Odi Poznaj swojego psa Odi nie jest najbardziej aktywnym fizycznie psem na świecie. Pobiega chętnie przez kilkanaście minut, wykopie dziurę w poszukiwaniu kreta, popływa (choć nadal jak księżniczka, która delikatnie moczy każdą łapę), a potem drepcze przy nodze. To typ psa, który działa w slow motion przez większość doby. Tak jak wspomniałam we wcześniejszym poście Nie dotykaj mnie tak, nie należy też do najbardziej namolnych czworonogów. Lubi być tarmoszona i drapana (z miną „oh, tak, drap mój człowieku”), ale po kilkunastu minutach zabawy zwiewa na swoją poduchę, sygnalizując koniec miziania. Święte prawo Odiszona. Niemniej jednak, kiedy tylko jestem w domu, stacjonuje blisko mnie. Układa się przy nogach, towarzyszy podczas sprzątania albo gotowania. Miałam ogromne obawy, wiedząc, ze przynajmniej przez jakiś czas będzie musiała spędzać dni beze mnie. Z perspektywy czasu widzę, że było to podyktowane przede wszystkim nadopiekuńczością. Od czego zacząć? Trzeba sensownie zaplanować dzień. Odi wychodzi na bardzo aktywny spacer z samego rana. Jest to dla niej spora zmiana, ponieważ wcześniej nie motywowałam jej tak bardzo do zabawy i biegania. Dzięki temu mam pewność, że po powrocie do domu padnie ze zmęczenia i prześpi przynajmniej 5h. (Przetestowane!) Pozostają kolejne godziny, które trzeba zagospodarować. Nie poddawajcie się. Jest kilka rozwiązań. Mam to szczęście, że w ciągu dnia do domu wpada mój chłopak albo siostra, więc mogą sprawdzić czy wszystko gra. W 9/10 przypadków Odi śpi jak kamień… jak przystało na psa stróżującego :P . Taka wizyta to szansa na krótki spacer (choć kiedy jest bardzo gorąco Odi odmawia współpracy i „rozlewa się” na chłodnej podłodze). A potem nadchodzi „ta godzina” i wracam do domu. Śmigamy wtedy na długi spacer. Można? Można. Ale czy to łatwe? Nie. Przez pierwsze dni tygodnia mam masę energii, ale w okolicach czwartku dochodzi zmęczenie i wizja kolejnego aktywnego spaceru wieczorem nie zawsze jest atrakcyjna. Jednak merdający ogon i fikołki ze szczęścia są jak zastrzyk energii. SPACER! TERAZ! Odina na zdjęciu po lewej, piękny labek z po prawej Wyprowadzanie psów, czyli petsitter na ratunek! Prawdę mówiąc jeszcze nie przetestowałam tej usługi, choć wiem, że kilkoro z moich znajomych z powodzeniem z tego korzysta. Sama zastanawiam się, czy nie sprawdzić tego rozwiązania, widząc realne korzyści dla psa. Internet roi się od ogłoszeń osób proponujących opiekę nad zwierzętami. Jak znaleźć kogoś sensownego? Warto zapytać znajomych. Szukanie petsittera nie jest wcale łatwe. Po rozmowie z przyjaciółką, młodą mamą, stwierdziłam, że można to porównać do rekrutowania niani. Ceny za tego typu usługi wahają się w zależności od tego, na czym najbardziej nam zależy. Można zdecydować się na spacer krótki, długi, aktywny, ze szkoleniem… Opcji pod dostatkiem. Potencjalnego petsittera warto poprosić o referencje i co ważne – sprawdzić je. Większość osób zajmujących się tym tematem zawodowo proponuje pierwsze, darmowe spotkanie zapoznawcze. W przypadku Odi na pewno nie zdecyduję się na powierzenie jej osobie bez doświadczenia lub nastolatkowi. Nie jest to mały pieseczek, więc w przypadku jakiegokolwiek zagrożenia trudno wziąć ją pod pachę i zwiać. Przynajmniej nie na długim dystansie :) . Źrodło: Przygotowanie mieszkania Każdy pies inaczej reaguje na samotność. Część z nich wpada w amok wycia lub budzą się w nich niszczycielskie siły. Na początku Odi miała małą obsesję na punkcie darcia na strzępy papieru (najlepiej toaletowego lub ręczników papierowych), tak, że za każdym razem mieszkanie wyglądało jak po przejściu burzy śnieżnej. Całe szczęście papier udało się zastąpić gryzakami i (odpukać!) nie wpadła na pomysł, żeby zająć się czymś innym. Warto od samego początku przyzwyczajać psa do krótkich nieobecności. Wyjście do sklepu, do kina, do znajomych nie może być przesycone obawami i wyrzutami sumienia. Oczywiście wspaniale jest zabierać ze sobą wszędzie swojego czworonożnego kumpla, ale czasami nie zaszkodzi chwila rozłąki. Ważne jest także zabezpieczenie mieszkania – wystające kable, jedzenie (nie dla psa), balkon. Wszystko, co może zostać potencjalnie zeżarte lub jest niebezpieczne dla psa warto schować. Źródło: Z doświadczenia wiem, że dobrze sprawdza się ograniczenie przestrzeni – podczas mojej nieobecności Odi ma do dyspozycji salon, kuchnię i korytarz. Można rozważyć również wykorzystanie klatki kennelowej. Spotkałam wiele osób z negatywnym nastawieniem do klatek. Sama dość sceptycznie traktowałam to rozwiązanie, do momentu, kiedy zrozumiałam, że tego typu ograniczenie przestrzeni nie sprawia, że pies jest nieszczęśliwy. Dużo dały mi też rozmowy z Magdą, która uświadomiła mi, że dla Vesper klatka to przede wszystkim miejsce kojarzące się ze świętym spokojem i smakołykami. Nie brzmi to strasznie. W książce Jona Katza pt. „Wszystko, co usłyszałem od moich psów”, w bardzo ciekawym rozdziale “Koegzystencja” pojawia się taki fragment: Kiedy wychodzę z domu, wprowadzam psy do klatek, zwykle z kośćmi i innymi smakołykami. Dobrze jest wiedzieć, że siedzą jeden przy drugim, a nie osobno, bezpieczne, gryząc i żując. Nie chcę wracać do domu i rozglądać się z niepokojem, co tym razem zostało przemieszczone, co pogryzione, a co podarte na strzępy. W klatkach psy są bezpieczne, a ja zachowuję wtedy spokój ducha. Więcej możecie przeczytać o wykorzystaniu klatek tutaj: Klatka kennelowa, a niszczenie domu przez Milkę lub tutaj: Dlaczego wsadziłam psa za kratki?. Pamiętajcie tylko, że nie jest to rozwiązanie na 8-10h! Sprawa wygląda inaczej w przypadku szczeniąt. Potrzebują one zupełnie innej opieki, niż dorosłe psy, więc pozostawione na cały dzień w samotności na pewno znacznie bardziej odczują rozłąkę. Dlatego też z doświadczenia wiem, że warto stopniowo przyzwyczajać malucha do pozostawania w domu bez nadzoru. Tęsknota uszlachetnia? Jeśli spędzasz ze swoim psem całe dnie i nagle musisz przestawić się na tryb „bez psa w ciągu dnia” to z pewnością tęsknisz. Zupełnie naturalne. Pomimo szeregu minusów i zupełnie innej organizacji czasu nie warto rezygnować z posiadania psa wyłącznie ze względu na pracę. Co ciekawe, po kilku dniach całodziennej rozłąki, Odi podczas spacerów jest znacznie bardziej chętna do pracy i zmotywowana do szkolenia, niż wcześniej. Znacznie częściej chce się przytulać i w wyraźny sposób okazuje, że ma ochotę na zabawę. Wcześniej nie było o tym mowy, gdyż ciągle byłam „na oku”. Może z psami jest tak jak z ludźmi? Czasami lepiej się trochę stęsknić? Przy okazji, widzieliście zapowiedź filmu “The secret life of pets”? Może nasze zwierzaki wcale nie nudzą się w domu, kiedy nas nie ma? :) K.

co to znaczy że pies nie podlega próbom pracy